De "maximum" factuur!!

Als vrijwillige medewerker voor de sneeuwklassen zien we jaarlijks duizenden kinderen van heel België met een gelukkig gevoel naar huis gaan na een leerrijke sneeuwklasbeleving.

Gelukkige kinderen die tijdens deze 10 daagse meer beklijvende levenslessen opdoen dan tijdens gelijk welke periode van hun lagere school.

Een tocht met de zetellift naar de Jöchelspitze heeft meer effect als leermiddel voor de les van Aardrijkskunde dan 10 lessen die in die aard in de klas gegeven worden

.

Dan spreken we niet van de nieuwe eindtermen waar nu in het onderwijs gegoocheld wordt.

Groepsgevoel, sociale vaardigheden, werken in groep, contact met andere talen en culturen, sportief gedrag ...je kan het niet bedenken of het wordt hier met goed gevolg in de praktijk gebracht.

Dat de minister van Onderwijs door zijn "Maximum factuur" het de scholen bijzonder moeilijk maakt om verder zulke sneeuwklassen in te richten vinden we dan ook bijzonder jammer en we zouden zelfs durven zeggen "een gemiste kans".

Als deze bewuste minister de meeste scholen zou bezig zien tijdens zulke sneeuwklassen zou hij er niet mogen of kunnen aan twijfelen om zulke buitenlandse trip als een van de eindtermen van de basisschool op te nemen.

Dan heb je de begeleidende leerkrachten die zich belangloos 24 uur "per dag" inzetten om de kinderen in al de menselijke en opvoedkundige facetten te helpen.

Dit is nog iets anders dan 24 uur "per week" les geven....maar ze doen het.

Het getuigt van een spontane idealistische inzet die door het wegvallen van hun sneeuwklas wegvalt en die de daarbij horende pedagogische vorming voor de kinderen laat verloren gaan.

Vlaamse scholen zijn de enige in België die hier mee geconfronteerd worden. De Brusselse en de Waalse scholen moeten hier geen rekening houden met een maximum factuur.

Wij als vrijwillige medewerking hebben het grootste respect voor deze leerkrachten die het aandurven hun klas die meerwaarde in de opvoeding te geven die elk kind verdient.

Jaren na het verlaten van hun basisschool kunnen er zéér velen nog juist vertellen hoe fijn ze het op sneeuwklas gehad hebben.

Ik schrijf dit artikel naar aanleiding van het forum dat geopend werd door de St. Eduardisschool van Merksem die het financieel niet meer aan kunnen om op sneeuwschool te gaan en een oproep doen "Red de "Sneeuwklassen" van St Eduard"
Ze hebben ook het email adres van de betrokken minister Pascal Smet vermeld zodat jullie met zo veel mogelijk zouden reageren op deze onrechtvaardige maatregel.

Schrijven maar naar: kabinet.smet@vlaanderen.be

Ook in "Schaffen" is er winter.

Het geeft aan je tuin een heel ander uitzicht.

Wanneer de zon ook wat meewerkt geeft het kleur en lichtspel je zoveel zin om je fotoapparaat uit te halen en deze zeldzame beelden toch nog maar eens vast teleggen.

Wanneer dit dan gebeurt op een zondag, wanneer iedereen er wil of kan van profiteren, wordt de stap naar winterse pret snel, door velen, gezet.

Blij, met volledige winterse uitrusting, wordt er van deze unieke kans gebruikt gemaakt.

Flore staat in ieder geval te popelen om er aan te beginnen.

De licht verweerde slede gaat al snel geolied lopen wanneer ze tussen de sneeuwstroken ook nog andere ondergronden onder de ijzers krijgt geschoven...dit alles tot veel trekplezier van de bereidwillige vader.

Genietend van anders uitziende vergezichten, waaruit elk natuurelement, op een andere manier dan anders te voorschijn komt.

Details, anders achteloos voorbijgelopen, trekken nu de aandacht en geven een fraai uitzicht aan dit wit decor.

De beekjes en vijvers dragen nu de verbaasde eenden en de brug, ze licht er misschien wel overbodig bij maar vervolledigt het beeld.

Ze geeft in ieder geval een romantisch uitzicht aan de lokale tuin.
Zo zie je maar dat men niet altijd in Tirol moet zijn om mooie winterse landschappen te kunnen zien.

Bijzondere figuren in het Lechtal.

De sneeuwman van Holzgau- hij wordt precies jaar na jaar groter- maakt indruk in het hele Lechtal en komt misschien wel in het " Guinness book of records".

Hij maakt in ieder geval een frisse vriendelijke indruk op ieder die op het dorpsplein voorbijkomt. Hij trekt heel wat bezoekers en hij is te bewonderen op het net onder www.lechtal.at op de webcam van Holzgau Dorfplatz.

In het Lechtal vinden we heel wat bezoekes die naar iets bijzonders op zoek zijn en we helpen ze graag op weg.
Voor de houtsnijschool van Elbigenalp is een groep medewerkers van Jeka neergestreken om de lokale kunst te bewonderen. We zijn wat blij dat we ermee op de foto kunnen want ze vertegenwoordigen een heel stukje van de Jeka geschiedenis.
Vraag het maar aan Pol en Bienke Ceuterick, Arnold Lindemans, Juffrouw Mit Borginon, Jef en Jacqueline.
Waarom ze hier juist voor de "Ark van Noe" poseren is me wel een vraagteken!


In het museum Ehrenberg in Reutte treffen we dan weer een andere bekende hedendaagse krijger in vol ornaat aan.

Bij onze aankomst in het Lechtal stootten we op de lokale "Drei Köningen" op ronde.

Wanneer ze iets doen doen ze het "grundlich" ook deze activiteit.

Prachtig uitgedost, met plechtige gewaden, gaan ze zingen in elk huis van hun parochie en verzamelen ze hun giften om te verdelen onder de armen en de misdienaars.

Hun tekst die ze zingen en declameren is van een liturgisch hoog niveau en geen enkel opzicht te vergelijken met onze bedelende driekoningen die bij ons rondtrekken.

Je kan ze in onderstaand filmpje horen en beoordelen.

Zo zie je maar dat je na jaren Lechtal kunt uitkomen bij verrassende beelden...en we blijven ze opzoeken.

Je "Nieuwjaarsbrief".

Je eigen nieuwjaarsbrief was vroeger het enige negatieve aan de eindejaarstijd.

Het was vakantie, er was ijspret, er was een kerstboom, er werd gezongen, er werd iets speciaal gebakken en...we kregen een klein cadeautje.

Alleen die "brief" was er teveel aan.

Het begon al in de school waar een nieuwjaarsbrief mooi schrijven op het rapport vermeld stond voor de punten van "Schoonschrift", een vak dat ondertussen verdwenen is.

De meester was tijdens deze activiteit bijzonder zenuwachtig en bracht dat dan ook over op ons.

Inktvlekken en fouten schrijven gebeurde dan nog meer dan anders. Dat we dit werkstuk nog mee naar huis moesten nemen om af te geven na plechtige voorlezing aan ...de ouders , grootouders, peter en meter was ook voor hem een zaak van eer.

Deze namiddag van briefschrijven zal wel bij de meeste kinderen en meesters van die tijd bijblijven als één van de spannendste van de hele lagere school.

Dan moest die brief nog de lange weg mee naar huis en weggeborgen om dagen later teruggevonden te worden zonder dat we nog wisten wat erin stond.

Dat het lezen voor groot publiek dan ook geen pretje was, zeker niet voor mij, spreekt voor zich.

Wat wij vroeger niet goed konden of durfden is blijkbaar nu voor de kleinkinderen helemaal geen probleem.

Ze stellen zich spontaan op volgens leeftijd van klein naar groot en lezen of declameren zonder schroom, wel met een heel stil stemmetje.

Hier sluit Flore vanachter terug aan om het contact met de spanning van de lezers niet te verliezen.

De belangstelling van de anderen is erg intens en allen denken ze terug aan de tijd dat ze er zelf stonden en die vanaf twaalf jaar voorbij is.

Af en toe moet een vader of moeder iemand over een struikelend woord helpen, maar alles gebeurt met de nodige "serieux" en waarom niet, zelfs in de grootste schouwburgen zijn er "souffleurs" voorhanden.

Ouders en supporters volgen de gebeurtenissen met veel plezier en fierheid maar zeker, voor veel zin voor registratie van deze toch wel plechtige momenten.

De beloning is het pakje dat met een groot verwachtingspatroon wordt geopend en de spanning voor de volgende zo vergroot dat ze nauwelijks hun gelote beurt kunnen afwachten.

Bomma moet de operatie in goede banen leiden en zorgen dat het juiste pakje bij de juiste persoon terecht komt en zij alleen kan dat want ze heeft er ook voor de pakjes gezorgd.

De kleinste Jerome, die deze gebeurtenis voor de eerste keer bewust meemaakt is "duiveltje doet al".

Pakjes aandragen, helpen opendoen, papier opruimen. Hij is helemaal in de ban en hij kan er in komen en is niet te stoppen.

Bomma en Bompa vinden dat hun kleinkinderen dat véél beter doen dan zijzelf vroeger deden en zijn dan ook terecht fier op hun kleinkinderen.

Geen gewoon "Kerstfeest"!

Met een beeld van een mooi gedecoreerde wintertuin trachtte Julia ons al waterachtig te maken voor haar stilaan traditioneel Kerstfeest van Hoei.

Het is fijn, tot in elk detail verzorgd, en dat zal ook dit jaar weer "SUBERBE" zijn.

Bij de geslaagde decoratie hoort een woordje uitleg van de gastvrouw. Hoe ze het voor elkaar heeft gekregen?

Sfeervol en knap troont deze sliert boven de feesttafel die er zonder meer uitnodigend uitziet.

Aan elk detail is gewerkt, met voorbedachtheid, om dit Kerstfeest weer een ster bij te geven.

Als gasten zijn er ook, de groter wordende familie van Annuck en Nico, hier met Zita en Tuur.

De zichtbaar genietende gastvrouw die al de felicitaties meer dan verdient.

Een fijn dessert als opvallende afsluiter van alweer een culinair festijn.

Met dank aan Julia en een stevig applaus voor haar gewaardeerde gastvrijheid.

We wensen haar en iedereen fijne eindejaarsdagen en een gezellig 2010!

Berekoud!

In het midden van de dag in volle zon -7 graden C. Ik heb het nog niet dikwijls zo koud geweten en zeker...niet zo koud gevoeld als vandaag. De sneeuw van voor enkele dagen wacht op nieuwe en ons Oostenrijks vogelhuisje komt meer en meer haar ware aard en afkomst tonen. Het laagje sneeuw op het dak doet zelfs de vogels opschrikken. Het is nog wel geen meter sneeuw dat er op ligt maar het huisje is ook niet zo groot

. Dan zeggen ze dat de klimaatconferentie in Kopenhagen mislukt is en dat de aarde ongeremd gaat opwarmen, wij genieten daarentegen van een heuse koudegolf, die er wezen mag.

Dat we afstevenen op een witte Kerst, de eerste in 45 jaar, is ook al zo een teken dat al de wetenschap over opwarming soms door de werkelijkheid demonstratief wordt tegengesproken.

We blijven hopen op genoeg sneeuw deze winter en zeker in Tirol, al is het maar om de sneeuwklassertjes die er deze winter komen leren skiën, de tijd van hun leven te kunnen bezorgen.

Op de gezellige, koude, kerstmarkt van Durbuy.

DURBUY, is het kleinste stadje van Europa. Alles is hier samengebracht op een kleine ruimte. Sfeervolle straatjes en gebouwen, gezellige winkeltjes met zeer aantrekkelijke en verrassende producten.

Alles draait rond deze gezelligheid en leeft van het toerisme.

Ze konden dan ook met hun "Kerstmarkt" niet achterblijven in dit zo typische decor waarover ze al beschikken. Het lokaal kasteel domineert de hele stad en zorgt dat je vanuit elk hoekje van Durbuy mooie gevulde stadsbeelden kan fotograferen

.

Dat het juist bij ons bezoek erg koud was verhoogde nog de charme van de kraampjes die met warme spijzen en dranken hun waren aan de verkleumden gemakkelijker kwijt raakten.

Van racisme is hier geen spraken. De zwarte en de witte snoepborsten liggen hier al of niet voorzien van tepels zusterlijk naast elkaar naar publiek (waar we zeker bij hoorden) te lonken.

Warm ingeduffeld ging de meeste aandacht er toch naar uit om een gezellig interieur of nog beter een gezellig warm cafeetje op te zoeken.

Men mocht dan al met de mooiste produkten je aandacht proberen te trekken en hier is zo een stand met heel speciale tuindecoratie er een van, het was en bleef koud en zeker voor tuindecoratie.

Dan is pauseren voor een kerstboom al een betere activiteit en...

.... je warmen voor een heel decoratieve open haard datgene wat het zijn moet.

Vraag het maar aan Roger en Marie-Jeanne.

Alles wat met warmte en verwarming te maken had trok bijzonder veel aandacht en werd ook drukker dan andere dingen flink becommentarieerd.

Eindelijk dat gezellig cafeetje waar er "warme" dranken als chocomelk en glühwein geserveerd werd door een ober die zeker van onnozel doen iets afwist.

Marie-Jeanne toonde met fierte wat ze gekocht had zodat ze ten allen tijden kan blijven beweren dat ze in Durbuy op de kerstmarkt was.

De Chileense panfluiters moesten voor een speciale sfeer zorgen maar ze zagen er meer uit als jongens die voor straf naar Siberië waren verbanden om daar hun kost te verdienen.

Zelfs de warme worst met mosterd kon niet verhelpen dat er een koude rilling over onze rug liep.

Als men er van uit gaat dat koude mensen dichter bij elkaar brengt slaagt men daar optimaal in op de kerstmarkt van Durbuy.