Pasen, met wat geluk, "OVERHEERLIJK".

Lente prachtige lente.
 Overal waar je keek onderweg naar Tirol zag je lentebloemen en bloesems zoals nog nooit te voren op dit tijdstip.De temperaturen waren navenant en de airco in de auto deed de ganse dag zijn uiterste best. We leken helemaal niet op weg naar of voor een wintersportvakantie.Als er toch geen sneeuw is kan men beter dit bewonderen en hopen dat er toch ergens in de verte en of in de hoogte een vleugje wit zal overblijven.
In Stanzach vragen de lokalen zich af "Wo kann man jetzt noch Skifahren?" Dat beloofd helemaal niks goeds voor een skivakantie.
Terwijl we spionnen voorop sturen om de staat van het skiveld uit te proberen kunnen we er maar beter een zomerse uitstap naar Holzgau van maken.
Buiten de mooi beschilderde huizen springt ook het nieuwe mooie hotel op de dorpsplaats in het oog.
Het weer leent er zich helemaal voor, ijsjes likken en in de winkel uitkijken naar de nieuwe zomerse shorten collectie.
Tegen deze zomerse warmte is zelfs de sneeuw van Warth-Salober niet opgewassen. Vanaf 11H is het ploeteren in "pap" en maandagnamiddag besluiten we er om 14H de brui aan te geven en een uitstap naar Lech op het programma te zetten.
Hier een ijsje eten of een koffie drinken klinkt al heel anders maar van winterse toestanden is er ook in Lech helemaal niets te bespeuren.
We vullen hier het straatbeeld met ijslikkende en blazende toeristen terwijl we dachten de "jetset" van heel de wereld hier tegen het lijf te lopen.
Zowel van het mannelijke als het vrouwelijke geslacht moeten wij het doen met vrolijke, mooie Molse snuitjes..
Na een regendag op dinsdag is het woensdag een ander kapittel.
40 cm verse sneeuw op al de bergen je had het niet meer voor mogelijk gehouden en het was....gewoon zalig prachtig.
Skipistes, ideaal gewalst. Sneeuw van uitstekende kwaliteit, niets dan lachende gezichten.... en wij maar "kapit" geven.

Waar je ook kijkt het ziet er maagdelijk wit uit met een uitdagende laag, speciaal voor ons, vers gevallen sneeuw.
Fris en adembenemend mooi zijn de uitzichten, waar je ook kijkt.
Niets houdt ons tegen van groot tot klein in volle actie.

In de skiende familie van Steven en Ilse ontbreekt alleen nog Jerome op de familiefoto.
Op de terrassen is er nog plaats voor een familieonderonsje. Zoveel jaargetijden, zomer, herfst, winter en lente op één week daar moet worden over gepraat en op het uitzonderlijke resultaat zelfs gedronken.
Ook dit jaar stak het weekje Warth-Salober vol ongekende verrassingen en...of we er met zijn allen van genoten hebben.

Carla in volle actie!!

Voor zij die al eens een traphal hebben moeten in orde brengen weten wat werk daar aan is en welke gevaarlijke kunstwerken je moet uitvoeren om overal aan te kunnen.

Deze taak heeft Carla zich deze winter voorgenomen en ze gaat nog een stukje in de lente door eer ze met dit gigantisch werk klaar is.

Ze doet het niet zomaar , alle elementen die een klassieke hal moeten verfraaien, zijn er in verwerkt en dit geeft een heleboel extra en zelfs onvoorziene moeilijheden en werk.

Dat het gaat mooi worden, zelfs chique, zie je hier aan de voorbereide trap naar boven.

Dat er nog heel wat werk wacht zie je hier in de reusachtige traphal.

Dan spreken we nog niet van de huisgang en andere overloop plaatsen die het geheel nog een stuk omvangrijker maken.

Maar je ziet het gaat mooi worden en je mag nu al fier zijn op je werk, Carla en Stefan.

Carnaval op het skiveld in Tirol.

Een late Valentijn met een hartje van sneeuw dat is iets totaal anders.

Misschien krijgt de presentator wel "Koude handen" wat dan weer wijst op "Warme liefde".

Hier gebeuren allerhande creatieve acties die we thuis niet zo direct kunnen doen.

Er worden iglo's gebouwd, sneeuwmannen gemaakt en andere sneeuwbars opgesteld.

Sneeuw nodigt uit tot actie op vele domeinen en in dit mooie bergdecor laat dit onvergetelijke herinneringen na.

De leerlingen van het "Scheppersinstituut uit Mechelen" zijn hier op weg voor hun eerste ski- ervaringen op het terrein van Stanzach. Op de parking van de Saloberkop in Warth-Schröcken staat een batterij van vijftien (15) mooi opgestelde Jeka bussen. De meeste Belgische maar er staat ook een Oekraiense en Tsjechische Jeka bus bij.

Dit geeft op het skiveld een aangroei van oefenende jeugd die zich allen hebben voorgenomen om zich op een "gemakkelijke" manier over de sneeuw te laten glijden.

Of dit altijd lukt blijft veel de vraag maar...het blijft het proberen waard.

Dat men dit mooie decor fotografisch wil vastleggen zie je overal gebeuren. Soms vindt de fotograaf zichzelf wel terug in de reflectie van een skibril.

Met dichte drommen in de richting van de liften.

Willen we niet allen in het leven wat hogerop geraken.

We zien dan weer wel hoe we onder geraken.

Dat we 's avonds op een ander terrein spelen zien we hier op de rodelbaan van Stanzach.

Door het sluiten van de baan in Holzgau is deze het middelpunt van deze actie vol avondpret.
Als je het zo aanziet zou je helemaal vergeten dat er nog Carnaval gevierd wordt op de stranden van Rio de Janeiro.

Daarvoor gaan we naar STANZACH!!

Wanneer je de gordijnen 's morgens open doet en je ziet een stralend blauwe lucht, een laagje verse sneeuw en de toppen zijn al beschenen door de zon dan weet je waarom je "weer" naar Stanzach gekomen bent.

Vanonder je dakoversteek kijk je naar de belichte top van de Grubachspitze en je weet weer waarom je het grijze België niet mist.

Achter het kerkje van Stanzach zie je de top van
de Klimspitze en je weet dat je niet naar Egypte moet voor "echte pyramides".

Ze zijn hier wel blij dat ik sneeuw heb gebracht want er was hier al dertig (30) dagen niets gevallen.

Gelukkig hadden de sneeuwkanonnen van Stanzach en Elbigenalp hun uiterste best gedaan in november en december zodat de sneeuwklassers ten minste op die plaatsen nog konden skiën.

De winter toekomst schijnt ons hier toe te lachen.

KTA I Diest- 3 A2 - Schooljaar 1956-1957.

Uiteindelijk bleven we nog met acht(8) over in het derde jaar mechanica A2.

Van links naar rechts onze leraar Snoeck Alfons; Gaston Laeremans;Wilfried Moreels;Leo Jans; Roger Van Diest; ikzelf; Armand Bosmans, Willy Timmermans en Gust Michiels.

Uit het schooljaar 1955-1956 de volledige klas 2 A2 zowel Mechanica als Elektriciteit.

Op de bovenste rij: Gust Michiels, Roger Van Diest, Willy Timmermans, Jean-Pierre Naten, (ik denk) Hermans Jozef, Jef Beets, Daniels Ivo, Knaeps Leon, Rene Vits en Armand Bosmans.

Gezeten : Leo Jans, Roger Ennekens, Wilfried Moreels, de toenmalige leraar Frans Jean Sprockeels, André Vandepoel, Lucien Jacobs, Gaston Laeremans en ikzelf.

Dan ga je al eens fietsen met je buurman!!

Je doet dan al eens iets voor je gezondheid.

Je hebt een fiets en heel je uitrusting en dan kan je niet anders dan ze te gebruiken.

Om het plezier niet alleen te moeten beleven vraag je je buurman zodat je onder weg ook eens over iets anders kan praten.

en.....dan gebeurt het:"Platte band"!Je ziet met welke glimlach Roger dat opneemt want....hij heeft al het reservemateriaal bij.

Zijn GSM om zijn vrouw te bellen.

Een spuitbus die gaten onmiddellijk dicht.

Een reservebinnenband.

Deze reservekit gaat het nu doen.

De gebruiksaanwijzing spreekt vanzelf of....zou voor zichzelf moeten spreken.

Eerst de wonderbus....die alle gaten dicht. Ze moet eerst worden voorverwarmd en dit gebeurt op de warmste plaats die bij een renner te vinden is.
Gelukkig kijken de nieuwsgierige voorbijgangers niet te nauwlettend op de verdikking tussen Roger's benen waar de verwarming van deze bus gebeurt.
Schuim overal en vooral door verschillende gaten uit de buitenband en een negatief resultaat over de ganse lijn.


Dan maar de ultieme oplossing: een nieuwe binnenband.
Pompen en weer op weg....gelukkig gebeurt er op onze fietstocht niets ergers en konden we onze tocht die voor Willy Timmermans zijn laatste was "desalniettemin" met de glimlach afsluiten.

Ook ik ging naar KTA 1 (RTS) in Diest naar school.

Het was toen als twaalf (12) jarige niet vanzelfsprekend dat je van Beringen naar Diest naar school ging.

De meesten die toen naar de A3 gingen hadden de lagere school (8 ste studiejaar) afgemaakt en waren dan ook al 14 jaar.

In Beringen zelf was er ook een "Vakschool" en dat was in de buurt, maar hier moest men 14 zijn om toegelaten te worden.

Om in Diest te geraken was er toentertiid een tramverbinding die mijnwerkers van de richting Diest naar Beringen-Mijn brachten. We moesten die tram 's morgens om 6H50 nemen om die in Diest 's avonds terug te nemen om 18H20.

We zouden dan ook meer dan 12H van huis zijn om 8 schooluurtjes van 50' te volgen.

Het werd dan ook de fiets.

Elke dag 15 km heen en terug, je ziet het heden tendage, in weer en wind, iemand van 12 jaar zeker niet doen.

We waren wel met twee André Scheveneels vergezelde mij en hij ging "Technicien" worden en ik ging maar mee omdat dat in de oren van mijn moeder zo mooi klonk.

Van beroepsorientering hadden we toen nog niet gehoord en mijn dromen om kunstschilder te worden kon ik opbergen alhoewel ik mijn artiestennaam "Hendrik Lapland" al had laten registreren.

Op weg naar dat verre Diest,over een

door de Romeinen aangelegde kasseiweg,

gebeurde allerhande avonturen, pech, valpartijen om nog maar te spreken

van de verleidingen om "haagschool" die zeker niet uit de lucht waren.

Vijlen, vijlen en nog eens

vijlen stond op het programma en blaren in

de handen waren dan ook legio.

Onze klas die bestond uit een tiental 12 jarigen,

werd in oktober aangevuld met een tiental "mannen" die de "Bietcampagne" in de Walen achter de rug hadden.

Van de ganse klas stond er op het einde van het jaar maar één persoon in de palmares om maar te zeggen dat er toen in de technische school niet gelachen moest worden en we thuis ook de mededeling meekregen dat wanneer we er niet door waren er een grote schop klaar stond om naar de mijn te gaan werken.

In het tweede jaar mochten we sporadisch al eens op een machine schaven zoals je op de foto kan zien.

Bij M. De Pauw werd er niet gelachen met nauwkeurigheid en schreven we verslagen tot dat je vingers krom stonden.

Er werd maar vijf dagen van acht uur les gegeven zodat we zaterdag de ganse dag konden of moesten tekenen voor je praktijkverslagen.

Op de foto genomen in de draaierij in mei 1954 zie je links onze leraar Albert De Cuyper.

Op de bovenste rij (voor zover ik mij herinner)René Hendrickx,Roger Libaers, Leon Van Bergen,Robert De Maeght, Willy Timmermans, Collin, Denis Berten, Paul Alen en Leon Van Bergen.

Op de eerste rij naast de leraar René Blevi, Romain Jacobs, Gaston Laeremans, ikzelf, Wilfried Moreels, Jozef Paenhuysen, Bernard Vancalster en Victor Marien.

In het laatste of derde jaar werden we draaiers-paswerkers en van de 103 van het eerste jaar waren we nog met 19 over.

Onze leraar Albert De Cuyper leidde de operaties met strenge hand en eigen pedagogische methodes.

Zo vond hij het toen heel normaal dat hij 's morgens begon met zich in te zepen en met een schaars te scheren.

Je probeert later wel eens iemand als leraar achterna te doen maar in deze activiteit ben ik nooit geslaagd.

Hij kon zich ook urenlang terugtrekken in zijn lokaal

zodat er in het werkhuis gewerkt werd naar eigen inzicht en...

Zo reed Bernard Van Calster eens op een heen en weer bewegend schaafmachine dat dit zo overbelast door het werkhuis begon te bewegen ...

Toch hebben we heelwat opgestoken in deze periode van 1 september 1951 tot 1 juli 1954.